Zdejmij koszulę, pocałuję Cię w serce.

07. „Zmieniałam się dla Ciebie (…). Gdzieś w środku malowałam się na jasno”*

Obudził ją jego głos – niski, ochrypły, coraz głośniejszy. Ukryła za kotarą ciemnych włosów, a potem w oliwkowej pościeli nieśmiały uśmiech. Śpiewał dla niej balladę - o smutku, samotności i poszukiwaniu miłości. Gdy zauważył, że się obudziła, jego twarz na krótką chwilę oblała się rumieńcem. Przymknął powieki, delektując się dźwiękami wydawanymi przez stary, zakurzony fortepian, na który po raz pierwszy od wielu dni padły pierwsze promienie wschodzącego słońca. Obawiał się, że jego palce – odwykłe od klawiszy ulubionego instrumentu – nie będą w stanie wiernie oddać emocji zalegających na dnie jego duszy. Jakże się mylił! Już w pierwszej chwili, kiedy dotknął czarno-białej mozaiki klawiszy, poczuł spokój i stopniowo narastającą ekscytację. Z początku był jak zawstydzony, lękliwy chłopiec, lecz z każdym dźwiękiem wirującym w powietrzu – niczym drobinki kurzu – na jego dłonie spływały coraz to większe pokłady pewności siebie i zdecydowania. Uśmiechał się, a jego oczy pełne były roześmianych iskierek, które nieznajomy odczytałby jako objaw wzruszenia. Z każdym, nawet najmniejszym, ruchem długich palców nabierał przekonania, że czyni dobrze. Melodia, która wypływała z jego serca, a którą formował za pomocą szybkich i zwinnych, tak dobrze wyuczonych ruchów delikatnych, jeszcze chłopięcych dłoni, była jak efemeryczny płatek rozkwitającego kwiatu. W ruchach jego ramion i palców, w twarzy pokrytej skupieniem i nabożną czcią znać było pasję i ogromną tęsknotę za tym, co było, i – miał nadzieję – jeszcze powróci. Zaczerpnął tchu i oblizał suche, pełne sennych okruchów wargi; niepewny, czy mu się uda. Z jego ust po kolei wyrywały się ku światu, ku uszom tej najważniejszej, najdroższej słowa ciche, acz piękne. Wyśpiewywał swą duszę. Czuł łzy pod powiekami i suchość w gardle, kiedy widział przed oczami poszczególne obrazy własnej przeszłości. Gdy zabrzmiała ostatnia nuta i spuścił głowę, jeszcze długo trzymał palce na klawiszach fortepianu, dawniej jedynym kompanie jego samotnych pojedynków na słowa. Choć przymknął zmęczone powieki, wiedział, że jest blisko. Objęła go i przylgnęła jeszcze ciepłym od snu ciałem do jego pleców. Milcząc, mówiła mu o swoim uczuciu. Nie odzywali się kilka minut, wtuleni w siebie, zespoleni niewidzialną nicią porozumienia, pośród oparów ciszy i niedzielnego rozleniwienia.

– Minęły ponad dwa lata, Nomelle – wyszeptał i zagryzł wargę. – Potrzebowałem tak wielu dni, by móc wrócić.

– Narodziła mi się rywalka – odrzekła po krótkiej chwili, nie bez śmiechu. Pocałowała go w kark. – Mogę mieć tylko nadzieję, że to ja będę twoją pierwszą, tą najważniejszą, a jej pozostanie rola kochanki.

Czy muzyka faktycznie była tylko kochanką?

Kiedyś – bardzo dawno temu – obiecałem sobie, że nic nie stanie na przeszkodzie mojemu szczęściu. Nawet muzyka. Byli i w dalszym ciągu są ludzie, których kocham mocniej niż ją. Kiedyś moje związki były bardzo toksyczne, pełne niekontrolowanej zazdrości i gniewu. Z Nią nie musiałem się bać, Ona rozumiała, wiedziała, że jest ponad wszystko inne.

.

 

Założyła nogę na nogę, nerwowo skubiąc koronkowy materiał pudrowej sukienki. Wpatrywała się w tarczę starego zegara, którego wskazówki poruszały się nadzwyczaj wolno. Gdy usłyszała dźwięk otwieranych drzwi i cichy szmer w przedpokoju, mimowolnie podniosła się z kanapy, wyczekująco spoglądając w stronę białych, do połowy otwartych drzwi. Zanim jednak ujrzała jego granatowy sweter i zaczerwienione ręce, zdążyła ponownie usiąść i oprzeć trzęsące się dłonie na czarnej poduszce.

– Nick? – Jej cichy głos dobiegł go, gdy zajął miejsce za niewielkim stolikiem, na białym fotelu. – Chciałabym wrócić do domu, do rodziców.

Przyglądał jej się dłuższą chwilę i analizował w głowie każde jej słowo, nie mogąc pojąć sensu całej wypowiedzi.

– Jak to, wyjechać? – wykrztusił, natarczywym wzrokiem spoglądając w jej rumiankowe tęczówki. – Zrobiłem, powiedziałem coś nie tak? Myślałem, że między nami wszystko w porządku, że ty i ja… – Zamilkł, zaciskając palce na materiale jeansów. Miał już otworzyć usta, kiedy powiedziała:

– Ty i ja to nadal my, pamiętaj o tym, Nick. – Podniosła się z kanapy i niepewnym krokiem podążyła w jego kierunku. Usiadła mu na kolanach, objęła za szyję i złożyła niewinny, krótki pocałunek na jego wargach. – Jedź ze mną, o niczym innym nie marzę, wierz mi. Minęło wystarczająco dużo czasu, byś mnie w sobie rozkochał, teraz czas, żebyś skradł serce mojej mamie, a tatę przekonał, że jesteś dobrym i odpowiedzialnym mężczyzną. – Przyłożyła swój zaróżowiony policzek do jego, pokrytego delikatnym zarostem. Wdychała jego wodę kolońską i rozkoszowała się bliskością, by po chwili szepnąć mu do ucha: – Musisz mu pokazać, że umiesz bronić mnie przed duchami, Nick.

– To ty mnie w sobie rozkochałaś, nie ja ciebie, pamiętaj o tym, Nomelle. – Uśmiechnął się i mocniej objął ją w pasie. Byli szczęśliwi.

.

 

Przetarła ręką lustro nad umywalką. Znajdowała się zaledwie kilkadziesiąt centymetrów od szklanej tafli, dlatego widziała dokładnie swoją bladą twarz, pokrytą rumieńcem i kropelkami zimnej wody. Dotknęła nabrzmiałych, malinowych ust palcem wskazującym, a potem całą dłoń przyłożyła do papierowej skóry policzka. Jej matka zwykła mawiać, że cera jej dziewiętnastoletniej córki z każdym dniem jest coraz delikatniejsza i bledsza. I miała rację, bo gdy Nomelle opuszkami palców dotykała swojej twarzy, miała wrażenie, że muska najbardziej aksamitny kwiat, który jest na tyle kruchy i ulotny, że może rozpaść się w każdej chwili, w ręku człowieka zbyt porywczego i nienawykłego do subtelności. Taka był też ona, nieuchwytna i łamliwa, jak filiżanka z saskiej porcelany. Przejechała opuszkiem palca po mocno zarysowanej kości policzkowej, by po chwili utkwić wzrok w spojrzeniu własnych tęczówek, których zieleń mocno kontrastowała z mleczną cerą. W tych oczach tkwiła siła i determinacja. Choć częstokroć przypominała spłoszoną łanię, była kobietą, która potrafiła walczyć i udowadniać, że została stworzona, by kochać i być kochaną. Sama była miłością, najczystszą i najpiękniejszą; uformowano ją jak pięknego motyla, który powstał, by swym pięknem cieszyć ludzkie oko. Była piękna nie tylko na zewnątrz, miała duszę bogatą i starą niczym świat.

Na nie do końca osuszone ciało założyła cienką, białą koszulę nocną, a półmokre włosy niedbale zmierzwiła ręką. Ostatni raz spojrzała na szklaną taflę, uśmiechnęła się do siebie i wyszła z łazienki. Gdy weszła do sypialni, przyniosła ze sobą powiew lata – jej włosy i ciało pachniały pomarańczami i cynamonem. Usiadła na skraju dużego łóżka – jej stopy nie dotykały dębowej podłogi – a dłonie oparła na wełnianym kocu. Widziała mokre ślady swoich stóp na panelach, a potem ujrzała jego białe skarpetki. Niósł dla niej szklankę wody i trzy tabletki, które kurczowo zaciskał w prawej dłoni. Wzruszyła ją jego troska.

– Dzisiejsza dawka, proszę. – Podał jej lekarstwo, a gdy oddała mu szklankę, powiedział ze śmiechem: – Otwórz usta, muszę sprawdzić, czy faktycznie połknęłaś.

Szturchnęła go lekko w ramię i pozwoliła, by pocałował jej mokre włosy, tuż nad prawym uchem. W tamtej chwili pomyślał, że jej zapachu nigdy nie zapomni. Bezszelestnie wsunęła się pod ciepły koc, przykrywając się pod samą szyję. Gdy zrobił to samo, oparła głowę na jego klatce piersiowej, a on objął ją ramieniem. Palcem wskazującym rysowała na jego podkoszulku nieokreślone wzory przez krótki czas, po chwili jednak uniosła głowę i wpatrzyła się w jego twarz.

– Pocałuj mnie – powiedziała cicho, a on podparł się na łokciu i zbliżył się do jej warg; na ustach miał uśmiech. – Pocałuj mnie tak, jak gdybyś widział mnie ostatni raz, jak gdyby jutra nie było.

Był zaskoczony jej prośbą, dlatego początkowo jego pocałunek nie był inny niż zwykle, był dokładnie taki jak pierwszy i przedostatni - delikatny i subtelny. Dopiero gry trochę zbyt agresywnie ugryzła go w wargę, a w powietrzu usłyszał jej cichy śmiech, a potem westchnienie, wplótł swoje palce w jej długie włosy i, niczym lew polujący na swą ofiarę, zaatakował gąbeczki jej warg. Był szorstki, nieco brutalny – dokładnie takim go pragnęła. Oderwał się od jej słodkich ust, gdy wyczuł, że brakuje jej tchu. Z kpiarskim uśmiechem spojrzał w jej oczy, z których wyczytał pożądanie i ekscytację. Już otwierał usta, by zapytać, czy tego właśnie chciała, gdy poczuł jej wilgotne wargi na swoich. Oburącz obejmowała jego twarz, a kiedy jej język złączył się z jego w miłosnym tańcu, popchnęła go do tyłu, tak że oparł się o wezgłowie łóżka. Usiadła na nim okrakiem, łydkami dotykając wełnianego koca, i na krótką chwilę oddaliła swoją twarz od jego, by spojrzeć w jego czekoladowe tęczówki. Potem znów go pocałowała, tym razem delikatniej.

– Kochaj się ze mną, Nick – wyszeptała, oparłszy swoją dłoń na jego torsie.

– Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł, Nomelle… – Zamilkł, gdy spojrzał na jej twarz. Nerwowo przygryzła wargę, chowając niesforny kosmyk włosów za ucho. Uciekała wzrokiem. Dotknął jej podbródka, mając nadzieję, że spojrzy na niego, choćby przez sekundę, lecz ona wyszeptała tylko:
– Nie chcesz?

– Bardzo chcę! – zaprzeczył. – Tylko  co z tym? – Dotknął palcem skóry w okolicy serca. - Nie zniósłbym myśli, że wyrządziłem ci krzywdę… – Odetchnął głęboko i znów przytrzymał jej podbródek. Tym razem spojrzała mu w oczy, uśmiechnęła się nawet, gdy pocałował ją w czubek nosa. – Rozumiesz teraz? – zapytał, z jej twarzą oddaloną od jego zaledwie o jeden oddech.

– Przekonajmy się o tym – powiedziała cicho i wtuliła się w jego objęcia. – Ja po prostu… – zaczęła, z nosem nieopodal jego obojczyka: – …chcę cię poznać dotykiem, Nick.*

– Jesteś pewna, że tego właśnie pragniesz, że to właściwa chwila? – zapytał, cały napięty, w nerwach. – Mamy przecież czas, całe życie przed nami. – Nie zobaczył zalążków łez w jej oczach, kiedy przykryła je cienka skóra powiek. Pomyślała wtedy, że u niej czas to towar deficytowy, ale z uśmiechem pokiwała głową.

– Nigdy nie byłam niczego bardziej pewna, Nick – wyszeptała mu do ucha. – Teraz, tutaj, tylko z Tobą.

 

 

Bałaś się?

Bałam się  myśli, że kiedyś może być za późno, że nie starczy na wszystko czasu. Tak dużo mieliśmy do zrobienia! Te wszystkie „pierwsze razy”, które chciałam przeżyć razem z Nim: pierwszy pocałunek, seks, jazda samochodem i na nartach, kradzież na niby, kąpiel nago o północy, a potem wyczekiwanie na wschód słońca (…). Chcesz słuchać dalej?

Kradzież na niby?

Ukradliśmy butelkę taniego wina i chrupiącą bagietkę. Smakowało jak nigdy! Pamiętam też te emocje, adrenalinę i okrzyki radości już „po”. Potem powiedział, że dzień wcześniej umówił się z kasjerką – przyszedł z kwiatkiem, powiedział co i jak, zapłacił. Poszło jak z płatka… Umiał czarować kobiety, wiesz?

Powiedziałaś: „teraz, tutaj, tylko z Tobą”. Dlaczego tam, dlaczego wtedy?

Może to zabrzmi śmiesznie, ale ja naprawdę czułam się wówczas gotowa. Nie znaliśmy się długo, raptem niecałe dwa miesiące, ale już wtedy wiedziałam, że właśnie z Nim pragnę spędzić życie. Czasem wystarczy kilka godzin, by poznać człowieka. My mieliśmy tych godzin dużo więcej, tylko dla nas dwojga, więc moja decyzja nie była pochopna. Kochałam Go. Czy była to miłość młodzieńcza? Nie sądzę, zawsze czułam się inna – teraz wiem, że to moja dusza była stara, jakby wyjęta z innej epoki. Dlaczego tam? Ta kamienica to symbol, wspólny początek. Tam zdarzyło się tak naprawdę wszystko. Przekonasz się…

 

.

 

Trzymał ją mocno w swoich objęciach, czekoladowymi tęczówkami wpijając się w jej źrenice, zanim szepnął na ucho, że kocha. Widział delikatny uśmiech spragnionych czułości, dziewczęcych warg i spojrzenie pełne oczekiwania, niepewne tego, co ma się stać. Zanurzył palce w jej włosach, pieszcząc swym słodkim oddechem płatek jej ucha. Drżała pod dotykiem jego palców, kiedy muskał opuszkami delikatną skórę policzków i scałowywał rumieniec zawstydzenia z kości policzkowych. „Twoja skóra  śpiewająca w moich dłoniach”. Pieścił ustami jej wargi, żuchwę i powieki. Zamarzyło mu się znów policzyć jej długie rzęsy, gdy cienka skóra przysłoniła zieleń ukochanych tęczówek. Jej drżąca dłoń kurczowo zaciskała się na materiale starego podkoszulka, który opinał jego klatkę piersiową. Pragnęła, by rozpalił w niej pożądanie, a jednocześnie lękała się tych emocji – na razie kurczowo je przytrzymywała, niczym rozszalałe psy na smyczy. „Płynę w białej łódce Twoich ramion przez głęboką ciemność”. Odczuwał nienaturalny lęk przed tym, co nieuniknione. Był jak podlotek, który pierwszy raz zakosztowuje wolności. Nie wiedział do końca, czego się boi – uczucia, które zagnieździło się w każdej komórce jego ciała, nowego życia, które wspólnie właśnie razem zaczynali, czy tego, że nie jest wystarczająco dobry, by posiąść jej duszę i ciało; by być tym pierwszym, wyjątkowym. Jej ciemne włosy przepływały przez jego palce, gdy dotykiem poznawał jej szyję. Czuł tętnicę pulsującą tuż pod opuszkami – naznaczył ją swoim językiem, który zdawał się jej być ognistym płomieniem. „Bezradna czuję, jak płomienie palców zapalają szyję ramion”. Czuł jej dłonie na swoim karku, a potem we włosach. W powietrzu znać było ekstazę i zniecierpliwienie – niewidzialne nitki brały w posiadanie ich ciała. Nie mogąc czekać, mocniej przylgnęła do jego ciała, spijając z warg miłość i pożądanie. Jej pocałunki były zachłanne, pełne zwierzęcego niepohamowania. „Czuję jak pęcznieją wargi, a spragnione palce rąk miłych szukają”. Na krótką chwilę oderwała się od niego, zabierając mu spod nosa pokarm, który wypełniał go od rzęs aż po pięty. Nerwowo spoglądała na jego podkoszulek, by po chwili pomóc mu go ściągnąć. Gdy dotknęła jego rozpalonej skóry, poczuła w dole brzucha coś, czego nie potrafiła nazwać. Jej wargi muskały jego ramiona, a palce tworzyły niewidoczne szlaki wzdłuż obojczyka. Uśmiechnęła się, skrywając twarz w jego bladej szyi. „Niecierpliwymi rękami odnajdujemy siebie”. Wypuścił ją z rąk na milisekundę, a kiedy mrugnął, zobaczył jej przymknięte powieki i mleczny kolor jej skóry na piersiach i brzuchu. Wolno zbliżył się do niej i pozwolił, by pokierowała jego dłońmi. Dotykał jej drobnych piersi, które kształtem przypominały mu dorodne pomarańcze. Kaskada gęstych włosów opadła na plecy, gdy odchyliła głowę do tyłu. „Zamieniała się w miękką owcę dla jego rąk, w świerszcza grającego na rzęsach, w jabłko dla jego warg”. Gwałtownie nabrała powietrza do płuc, kiedy poczuła jego wargi na swoich brodawkach – jego język pieścił jej nagie, drżące ciało, a ona mimowolnie zaciskała palce na jego ramionach. Smakowała jak najlepsza czekolada, była słodka i uzależniająca. Jego dłonie błądziły po jej plecach, a usta kosztowały miękkiej skóry. Chciał znać ją całą, każdy skrawek ukochanego ciała i najkrótszy włosek wokół pępka. Rowek między krągłym piersiami był wilgotny od potu, kiedy wodził wzdłuż niego palcem wskazującym. „Palił się tylko nade mną Twój oddech”. Jęknęła cicho, gdy zjechał ręką poniżej pępka, odchylając nieznacznie materiał koronkowych majtek. Mimowolnie złapała go za rękę, nie bez wstydu spoglądając w czekoladowe tęczówki. Szepnął jej na ucho coś, czego nawet nie zrozumiała, zbyt pochłonięta tym, co działo się w niej, w samiutkim środku. Była spragniona jego miłości, tylko w jego ramionach czuła się bezpieczna. „Oczy moje rozpalone pieszczotą są jak płomienie”. Pocałowała go krótko w usta, a chwilę później wygięła się jak struna, z prawie bezdźwięczną rozkoszą na ustach, kiedy zbliżył palce do źródła jej kobiecości, zaciskając na niej palce. Choć dostępu do jej niczym nieograniczonej cielesności broniła mu cienka bielizna, poczuł, że jest gotowa. „Wzbierają strumienie, potoki, rzeki rozgorączkowanego śluzu”. Zanim pozbył się czarnych majtek dziewczyny, scałował z jej ust strach, w powietrzu czując zmysłowy głód ich dwojga. Trwał chwilę, jakby przygotowując się skoku, a potem zbliżył swoje usta do jej łona. Nabierał w usta krótkie kosmyki, wodził językiem po zakamarkach jej cielesności, aż słodki smak kobiety dostał się do wnęk jego języka i policzków. „Pod dotknięciem płonącej zapałki Twoich palców wybucha płomień tak gwałtowny, jakby w samym piekle się narodził”. Trzymał mocno jej uda, gdy nie była w stanie kontrolować swojego ciała – palce kurczowo zaciskały się w drobne piąstki na pomiętym prześcieradle, a palce stóp bezwolnie wbijały się w twardy materac ogromnego łoża. Ciche, niekontrolowane jęki mieszały się z nieśmiałymi prośbami, by przestał, bo to nie dla niej, bo nie wytrzyma. Koniuszkiem języka zwilżyła suche wargi, odchylając głowę do tyłu, tak że mogła zobaczyć nieskazitelnie biały sufit. Zakryła usta zewnętrzną stroną lewej dłoni, nie chcąc, by krzyk prawdziwej rozkoszy wyrwał się z jej zaczerwienionych ust. „Wielka chemia trzewi produkuje najwyższą temperaturę namiętności”. Spojrzał w jej rozmydlone tęczówki, odrywając się na krótką chwilę od jej kobiecości, na której zacisnął smukłe palce, i schylił się ku jej ustom. Smakował inaczej niż poprzednio, jego wargi były lepkie, a pocałunek płomienny. Z rękoma na jego karku i łydkami wokół bioder, zapadała się w sobie. Oddychała głośno, a krople potu zrosiły jej mlecznobiałe ciało, gdy obejmowała go mocno, jakby pragnąc zatrzymać czas w miejscu. „W pokręconych przewodach toczą się, płyną, huczą rozcieńczone uczucia”. Ich palce złączyły się, kiedy przyparł ją do ramy łóżka i długo spoglądał w tęczówki. Uśmiechnęła się do niego, gładząc dłonią jego żuchwę. Lubił jej dotyk, taki subtelny i czuły. Znów ją pocałował, chowając w swych dłoniach jej drobną twarz. W chwilę potem poczuł na swym policzku jeszcze ciepłą łzę, a gdy otworzył oczy, ujrzał jej roześmiane lico. W ciemność szepnęła, że kocha. „Zanurzam się w mowie Twych oczu jak trzmiel kosmaty we wrzosie”. Zjechała ręką w dół jego klatki piersiowej i zatrzymała ją w okolicy pępka. Jej palce, gładzące skórę jego podbrzusza sprawiły, że przeszedł go przyjemny dreszcz podniecenia. Zanim pozbył się bielizny, która do tej pory skrywała jego członek, kolejny raz złożył na jej wargach namiętny pocałunek. „Splątani ramionami, głośnym oddechem”. Szeptał jej do ucha słodkie obietnice, muskając palcami, a potem językiem jej piersi. Tej nocy miał zamiar poznać każdy skrawek jej pięknego ciała, tak by móc wracać myślami do tego widoku każdego następnego dnia. Widział i czuł, jak pod dotykiem jego rąk drży cała, całkowicie bezradna i zdana tylko na niego. „Zaciskam serce w rozbudzonych dłoniach”. Miała wrażenie, że nie było na jej ciele żadnego miejsca, którego on nie posmakowałby swoimi ustami czy palcami. Lubiła myśleć, że jest cała dla niego. On z kolei tak usilnie starał się poznać każdy, nawet najmniejszy, zakamarek jej kruchego ciałka, że była niemal pewna, iż byłby w stanie stworzyć mapę jej sylwetki, z dokładną lokalizacją każdego pieprzyka czy niewielkiej blizny. „Płonącymi oczami mówimy sobie rzeczy nieogarnięte słowem”. Nie przestawał jej całować, kiedy stopniowo zbliżał się do niej jeszcze bardziej, choć ich ciała dzieliła odległość kilkudziesięciu centymetrów. Gładził jej uda, a po chwili – wpatrzony w jej źrenice, za niemym przyzwoleniem jej warg – zbliżył swojego członka do jej łona. Objęła go mocno, chcąc być jak najbliżej, przygotowana na ból, ale i rozkosz. „Zanurzał się w niej jak chrząszcz w płonącej nasturcji”. Ściskał jej piersi, dotykał ud i jędrnych pośladków, a każde spojrzenie rzucane ukradkowo na jej twarz zanurzoną w ekstazie upewniało go w przekonaniu, że to właściwy czas i odpowiednia osoba. Zanim jęknęła głośno w przestrzeń, zdążył zamknąć jej usta pocałunkiem – dźwięk rozkoszy rozlał mu się na wargi. „Niepohamowany wciska się w najdrobniejsze szczeliny, pod paznokcie, pod powieki”. Trzymała jego dłoń w uścisku swoich palców, usilnie wpatrując się w ukochane tęczówki. Jej oddech był szybki, a serce niepohamowanie wybijało swój rytm. Czuła suchość w gardle, choć ofiarowywał jej swe pocałunki nieprzerwanie, i pot na jego plecach. Bezwolnie targała mu ręką włosy, tonąc w jego objęciach. „Odnajdywał ją wśród czarnych gałęzi nocy, żeby powiedzieć, że jest dla niej”. Wziął ją w ramiona i usadowił na swoich udach. Trzymając mocno, przyparł do wezgłowia łoża i ponownie w nią szedł. Nie baczył na jej przyśpieszony oddech, kosmyki mokrych włosów opadające na twarz ani na paznokcie wbijane w skórę jego ramion czy pleców. Wpatrywał się w jej mocno zaciśnięte powieki i lekko drżące wargi, gdy obejmował ją w pasie. „Budził dla niej nocne żyta, aby łasiły się do jej bioder”. Otaczając kolanami jego kulsze, poruszała się to w górę, to w dół. Wiedziała, że na nią patrzy, i może dlatego celowo nie otwierała oczu; nie musiała. Czuła go w sobie i czuła ślady jego palców i warg na każdym skrawku skóry. Bała się, że zaraz eksploduje, ale była pewna, że on ruszy w ślad za nią i nie pozwoli jej upaść, nie bez niego. „Tulisz mnie nagą kasztanami źrenic”. Wyczuwał, że jest już blisko, że nie minie chwile, nim bezwładnie padnie w jego ramiona, dlatego też pochwycił ją mocniej, szczelniej zamknął w swoich objęciach. I miał rację, bo chwilę później dźwięki rozkoszy i krótki, przerywany krzyk kobiety spełnionej przeciął ciszę. W półmroku, po omacku, z przymglonym wzrokiem szukała jego warg, które w końcu znalazła. „Z głową przechyloną przez krawędź księżyca spadałam na dno nocy”. Po chwili i on złączył się z nią w miłosnym uniesieniu, napierając rękoma na jej talię, z cichym jękiem na ustach i szeroko otwartymi oczami, wpatrzonymi w jej twarz. (…), robiło się coraz duszniej, a świat za oknem nabierał kolorów, kiedy opadali zmęczeni na poduszki, mokre od potu i soków ich ciał. Zasnęli, wtuleni w siebie nawzajem. „I tylko serce - jak obojętna pompa hydroforu -  tłoczy krew na wszystkie piętra rozdygotanego budynku, aby utrzymać w nim mimo wszystko temperaturę 36*6\'C”*

 

.

„(…), to trochę tak, jakby wszystko uległo zmianie. Przede wszystkim ja – ta w środku i ta na zewnątrz. Już nie rozpadam się w Jego ramionach, już nie szukam Jego wzroku. Bo wiem, że jest. I będzie. Tak naprawdę On zawsze był – gdzieś w cieniu, w moich snach, w moich myślach. Stał z boku, nie wychylał się.

Niewidzialny On.

… i niewidzialna ja”

 

Zjedli razem śniadanie, które on dla nich przyrządził. Przez cały ten czas, gdy spoglądał na jej mleczną twarz i momentami trzęsący się kubek z ulubioną herbatą w prawej dłoni, miał wrażenie, że jest nieobecna duchem. O nic nie pytał, przypuszczał, że prędzej czy później i tak wyjawi mu tajemnice swojego skrytego serca. Czekał, godzinę, dwie, aż wreszcie się odezwała:

– To nasz ostatni dzień tutaj, Nick. – Jej głos był cichy i jakby pełny smutku i tęsknoty. – Wieczorem już nas tu nie będzie.

– Chciałaś tego, pamiętasz? – Odstawił kubek z kawą i ujął jej zimną dłoń w swoje palce. – Możemy zostać jeszcze kilka dni, jeśli tylko masz ochotę.

– Chcę wyjechać. – Posłała mu nikły uśmiech. – Tylko nie potrafię i chyba nie chce się żegnać, nie na zawsze.

– Więc nie rób tego, nie żegnaj się, Nomelle. – Kucnął tuż obok niej i pogładził kciukiem jej policzek. Miała łzy w oczach. – Wrócimy tu, będziemy wracać każdego lata, obiecuję.

– Tu, w tej kamienicy, może nawet w tej kuchni, wśród starych mebli i turkusowych kafelek, zdarzyło się wszystko – szepnęła, a po jej policzku spłynęła łza. Starła ją szybko wierzchnią stroną dłoni i uśmiechnęła się lekko, zanim dodała, głosem równie cichym i ulotnym jak poprzednio: – My się zdarzyliśmy, Nick.

Musnął opuszkami palców jej ciemne dżinsy i uniósł jej drobne ciałko, by po chwili usiąść na jej miejscu, a ją ulokować na swoich udach. Objęła go za szyję i krótko pocałowała w czubek nosa. Kochał ją w tamtej chwili bardziej niż kiedykolwiek.

 

Wróciliście tam, wracaliście każdego lata?

Z Nią byłem tam tylko raz, ostatni…

 

 

.

 

Zapięła ostatni guzik zimowego płaszcza, a na głowę założyła granatowy beret. Potoczyła spojrzeniem po czterech ścianach niewielkiego salonu, zanim na swojej dłoni poczuła jego ciepłe palce, i odwróciła się w jego kierunku. Musiała mocno odchylić głowę, żeby dojrzeć czekoladowe tęczówki bruneta.

– Masz wszystko? – zapytał i ujął kosmyk jej włosów w swoje palce; tak bardzo lubił ich dotykać!

– Nie bardzo wiem, gdzie w tej chwili znajduje się Znajdek – odparła i chwyciła za czarną torbę, do której schowała wszystkie swoje ubrania. – Nie widziałam go od…

– Kot jest już w aucie – przerwał. – Wszystko inne spakowane?

– Tak myślę. – Obejrzała się za siebie i rzuciła okiem na kuchenny, sosnowy stolik, z którym wiązało się tak wiele wspomnień. Ujęła jego dłoń, odruchowo ściskając ją mocniej, niż zamierzała, i ruszyła w stronę drzwi wejściowych. – Chodźmy.

Kiedy przechodzili obok sypialni, mimowolnie spojrzeli w stronę wielkiego łoża i starego fortepianu. Każde z nich ukryło nieśmiały uśmiech w połach wełnianych szalików, kupionych przed dwoma tygodniami na jednym z okolicznych straganów. Gdy Nicholas zamknął drzwi i przekręcił klucz w zamku, nie ruszyli się z miejsca jeszcze przez chwilę. Usłyszał jej ciche westchnienie i nim zdążył spojrzeć na jej twarz, pociągnęła go w stronę schodów. Objął ją ramieniem, a ona mocniej wtuliła się w jego gruby płaszcz. Mieli zamiar przekroczyć próg i wyjść na oblodzony chodnik, kiedy za sobą usłyszeli ciche odchrząkiwania.

– Wyjeżdżacie? – zapytał starszy pan, Alfred, ich sąsiad z dołu. – Młodzi tak mają, zawsze gdzieś pędzą i pędzą, nie mają czasu nawet na herbatę i rozmowę z sąsiadem.

– Jedziemy do moich rodziców – odparła, kładąc torbę na kamiennej posadzce i podchodząc do mężczyzny. – Zdążyli zatęsknić, chcą mnie z powrotem w domu, rozumie pan. – Uśmiechnęła się i przez chwilę wpatrywała się w jego starą, poszarzałą twarz. Znienacka jednak objęła go z całej siły, składając krótki pocałunek na jego policzku. – Za panem też będę tęsknić, właściwie już tęsknię. – Zaśmiała się, oburącz ściskając jego dłoń. – Dziękuję, za rozmowę, herbatę, ciepły koc i wszystko, co mi pan ofiarował i czego nauczył.

– Do usług, moje dziecko. Wiesz, gdzie mnie znaleźć na przyszłość. – Spojrzał w stronę drzwi, gdzie stał brunet, i, poprawiając okulary na nosie, dodał: – Opiekujcie się sobą nawzajem.

– Tak zrobimy. – Nicholas posłał mu nikły uśmiech i zwrócił się do Nomelle: – Jedziemy? Może uda nam się uniknąć korków.

Pokiwała głową, posyłając uśmiech w stronę Alfreda, i podniosła czarną torbę z ziemi. Zanim wyszli, brunet posłał starszemu mężczyźnie uśmiech i kiwnął głową. Byli gotowi do drogi, mogli zacząć kolejny etap swojego związku i nowego życia.

 

 

.

 

 

Jechali trzecią godzinę, ale w żaden sposób im to nie przeszkadzało. Cieszyli się swoją obecnością, nawet milczeniem tego drugiego; potrafili je zrozumieć i uszanować. Raz po raz spoglądał we wsteczne lusterko, by sprawdzić, czy kot nadal smacznie śpi, oraz na twarz siedzącej obok brunetki. Po trosze bał się tego, co miało nadejść, ale i czekał na to z wielką ekscytacją. Po raz pierwszy w życiu był dla kogoś na tyle ważny, że chciał zbliżyć się do tej osoby jak najbardziej.

– Co piszesz? – zapytał, spoglądając z ukosa na gruby notes w ręku dziewczyny. – Będę mógł kiedyś przeczytać?

– Tak, pewnie niebawem – odparła i uśmiechnęła się lekko, choć trochę smutno.

 

(…), pamiętnik, skarbnica Jej myśli i uczuć.

Czytałeś go?

Kiedyś, dawno temu.

Było warto?

Tak, to tak jakbym poznawał Ją na nowo, wiesz?

 

.

 

Stali przed średniej wielkości, ceglanym budynkiem, otoczonym białym płotem. Trzymali się za ręce, nerwowo spoglądając w stronę zasłoniętych okien. Westchnęła lekko, zagryzając wargę, i mocniej naparła na jego palce. Pocałował ją w czubek głowy, mając nadzieję, że odgoni to w jakiś sposób opary strachu i niezdecydowania, unoszące się tuż nad nimi. Zrobiła pierwszy, nieśmiały krok i otworzyła niewielką bramkę. Gdy znaleźli się na werandzie, odwróciła się w jego stronę i zajrzała w czekoladowe tęczówki. Szukała w nich wsparcia. Po chwili, niepewna, nacisnęła na metalowy dzwonek, a kiedy jej uszu dobiegł znajomy dźwięk, cofnęła się i schowała w jego ramionach.

– Nomelle, dziecko, to ty? – Usłyszała cichy, przestraszony głos matki. Wyjrzała zza połów ciepłego płaszcza swojego ukochanego i spojrzała na twarz rodzicielki. – Ach, Nomelle!

Pobiegła w jej stronę i mocno ją objęła. Ich łzy i pukle ciemnych włosów mieszały się ze sobą, kiedy przyciskały do siebie swoje drobne ciałka, szepcząc słowa pocieszenia i przeprosin.

– Mamo, tęskniłam… – wyszeptała jej do ucha i schowała twarz w ulubionym, błękitnym swetrze matki.

Stał z tyłu i obserwował. Czuł suchość w gardle i łzy, które mimowolnie napłynęły do oczu. Schował ręce do kieszeni ciemnego płaszcza, unosząc głowę do góry. Zamiast w niebo, spoglądał w drewniane deski, które wtenczas tak bardzo przypominały mu o domku na drzewie, który zbudował razem z braćmi, i posadzce w salonie, którą kładł razem z ojcem. Gdy usłyszał swoje imię i ciche słowa: „to ktoś ważny, mamo”, zdołał tylko posłać w ich kierunku nieśmiały uśmiech, nim fala wspomnień przysłoniła mu oczy.

 

* tytuł: "Radio Armagedon", Jakub Żulczyk

* Halina Poświatowska

* „ ” - Małgorzata Hillar